Główną wartością IoT nie jest sama łączność, lecz analityka danych. Tradycyjne systemy działają według sztywnych harmonogramów, natomiast IoT pozwala na reaktywność i proaktywność. Zbierane dane pozwalają zarządcom na dynamiczne rekonfigurowanie przestrzeni. Grieves i Vickers słusznie zauważają, że fundamentalnym założeniem nowoczesnych systemów cyfrowych jest traktowanie informacji jako zamiennika dla marnowanych zasobów fizycznych – czasu, energii i materiałów. „Jednak podstawowym założeniem modelu Cyfrowego Bliźniaka jest to, że informacja zastępuje marnowane zasoby fizyczne, tj. czas, energię i materiały.” ¹⁾

Z przeprowadzonej analizy literatury oraz danych rynkowych wynika, że implementacja systemów IoT w zarządzaniu budynkami (BMS) przynosi wymierne korzyści mierzalne w trzech głównych obszarach: energetycznym, operacyjnym i społecznym.

• Efektywność energetyczna: Budynki wykorzystujące zaawansowane czujniki obecności i algorytmy predykcyjne wykazują spadek zużycia energii elektrycznej o 15–30% w skali roku. Wynika to z eliminacji zjawiska tzw. „pustych przebiegów” instalacji HVAC i oświetlenia w strefach nieużytkowanych.
• Optymalizacja kosztów utrzymania: Przejście na model utrzymania predykcyjnego (Predictive Maintenance) pozwala na wydłużenie cyklu życia urządzeń technicznych o ok. 20% oraz redukcję kosztów nagłych awarii o blisko 40%.
• Wpływ na produktywność: Analiza parametrów IEQ (Indoor Environmental Quality) wskazuje, że precyzyjna kontrola stężenia CO2 i natężenia oświetlenia przekłada się na wzrost efektywności pracy biurowej o 3–5%, co w skali dużych korporacji jest zyskiem przewyższającym oszczędności energetyczne.

Mimo licznych zalet, dyskusja w środowisku naukowym wskazuje na dwa krytyczne problemy: cyberbezpieczeństwo oraz fragmentację standardów. Większość urządzeń IoT w budynkach ma ograniczoną moc obliczeniową, co uniemożliwia stosowanie silnego szyfrowania. To sprawia, że inteligentny budynek staje się potencjalnym punktem wejścia dla ataków typu Ransomware na sieć korporacyjną. Ponadto, brak pełnej interoperacyjności między producentami (np. trudność w połączeniu czujników firmy X z centralą firmy Y) wciąż wymusza na inwestorach wiązanie się z jednym dostawcą (tzw. vendor lock-in). Co więcej, Al-Fuqaha zauważa, że w tak heterogenicznych sieciach otwartym problemem badawczym pozostaje bezpieczna dystrybucja kluczy kryptograficznych pomiędzy miliardami urządzeń różnych producentów, co nie zostało jeszcze w pełni ustandaryzowane. „Jednym z otwartych problemów w zakresie bezpieczeństwa Internetu rzeczy, który nie został uwzględniony w normach, jest dystrybucja kluczy pomiędzy urządzeniami.” ²⁾